U prirodi čoveka oduvek je postojala veoma izražena težnja za rušenjem geografskih i drugih barijera svoje eventualne izolacije. To što praistorija ovog kraja počinje srednjom fazom neolitske epohe, oko 2600 godina p.n.e., u vreme kada nastaju prva naselja na ovom prostoru, ne znači da u ovom geografskom regionu ne možemo računati i na postojanje čoveka i njegovih primitivnih pećinskih staništa iz epohe njegove diluvijalne prošlosti. Tragovi neolitskog Homo primogeniusa još uvek nisu otkriveni na čitavom području jugozapadne Srbije, što je najverovatnije posledica još uvek nedovoljne specijalizovane istraženosti terena i drugih problema, o čemu će još biti reči. Na izvestan broj arheoloških nalazišta u ovom kraju, ali bez potrebne stručne kvalifikacije i determinacije, ukazao je još krajem XIX veka austrijski putopisac Felix Kanitz, navodeći u svojim radovima pored ostalog i jedan broj antičkih lokaliteta i pojedinačnih nalaza. Ukupno je locirano 6 praistoriskih neolitskih naselja, 59 nekropola iz raznih faza metalnog doba, 12 antičkih(rimskih) naselja, od čega 5 utvrđenih, 11 rimskih nekropola i oko 25 pojedinačnih, pretežno rimskih nalaza. Ako se uzme u obzir da u okviru jednog nalazišta na primer jedne nekropole metalnog doba, treba podrazumevati obično veći broj grobnih humki, od kojih svaka za sebe predstavlja zatvorenu arheološku celinu, onda bi ukupan broj lokaliteta bio znatno veći.